Czasy powstania narciarstwa, a zwłaszcza jednej z jego najpopularniejszych odmian, jaką jest powszechnie znana dyscyplina narciarstwa alpejskiego, wiążą się z okresem mniej więcej końca pierwszej połowy dziewiętnastego stulecia. Na czym opierał się ten typ aktywności fizycznej kiedyś i jak prezentuje się on dzisiaj? Zobacz w poniższych akapitach.

Zjazd narciarza ze stoku
Badania naukowe stwierdzają jasno, że pierwsze kroki w butach narciarskich nawiązujące do popularnej dziś metody szusowania, jaką jest narciarstwo alpejskie, pojawiły się mniej więcej w roku 1850, a miało to miejsce na obszarze Azji Środkowej. W głównej mierze było to w okolicy gór Ałtaj oraz w rejonie Bajkału. Z czasem dopiero narciarstwo alpejskie zaczęto postrzegać w kategoriach jednej z dostępnych form aktywności fizycznej i rekreacji, a co za tym idzie przeniesioną ją do Skandynawii. Wszystko to miało miejsce za sprawą Lapończyków. To oni jako pierwsi dotarli do północnych fragmentów naszego kontynentu. Świadectwem tego są pozostałości po dawnych rysunkach naskalnych. Rysunki te prawdopodobnie sięgają paruset lat od chwili obecnej wstecz, więc śmiało można stwierdzić, że narciarstwo- w jakiej postaci by go dawniej nie uprawiano, jest dyscypliną dość starą. Musimy dodać, że narciarska pozycja także była dawno temu wymyślona. W Europie okresu nowożytnego z kolei pojawiło się narciarstwo mniej więcej w roku 1850, o czym wspomnieliśmy po krótce już we wcześniejszych akapitach. Wtedy to miało miejsce ważne dla historii tej dyscypliny sportowej zdarzenie, a mianowicie pastor Wallis ze Szwajcarii – Johann Josef Imseng po raz pierwszy w życiusklep z meblami dziecięcymi zjechał na nartach i nie tylko było to pierwsze tego typu doświadczenie w jego życiu, ale i ogólnie pierwsze takie doświadczenie ogólnie.
Napisane przez: